Przeskocz do treści

Strona główna » chemia » Strona 3

Amigdalina to naturalny związek chemiczny należący do grupy glikozydów. Można go znaleźć przede wszystkim w nasionach drzew owocowych takich jak pigwa pospolita, czeremcha, brzoskwinia, śliwa, jabłoń, grusza, wiśnia i morela oraz migdałowca zwyczajnego. Substancja ta nazywana bywa także witaminą B17, mimo że nie jest klasyfikowana jako witamina a jej spożywanie w większych ilościach może być bardzo niebezpieczne i prowadzić nawet do śmierci.

Dlaczego amigdalina jest niebezpieczna? Otóż, nie ulega ona całkowitemu strawieniu  w układzie trawiennym a jedynie rozpadowi na kilka innych substancji. Jednym z produktów rozpadu jest silnie trujący cyjanowodór, czyli cyjanek. W pierwszej kolejności trafia on do krwiobiegu, a następnie do wątroby. U osób z niedoborem aminokwasów siarkowych może doprowadzić do groźnego zatrucia cyjankiem. Amigdalina oraz podobne do niej substancje są źle wchłaniane i nietolerowane przez układ pokarmowy.

Dlaczego substancja potencjalnie trująca znajduje się w tak wielu owocach? Dla roślin jest to sposób zabezpieczenia swoich nasion przed zjedzeniem. Ich skorupa zawiera taką ilość amigdaliny by zwierzę rozgryzające – a więc de facto zabijające – nasiona zjadanych owoców szybko się tego oduczyło. Trucizna w takiej dawce może powodować zaburzenia trawienia, bóle głowy i inne dolegliwości. Rośliny różowate polegają na zwierzętach, bo zjadają one ich owoce i tym samym roznoszą nasiona. Nie mogą jednak pozwolić sobie przy tym na utratę nasion i stąd taki mechanizm obronny.

Zwolennicy medycyny alternatywnej uważają amigdalinę za cudowny "lek na raka". Na rynku dostępne są nawet "suplementy" z amigdaliną, a więc ekstrakt substancji zawarty w kapsułkach. Ze względu na ich szkodliwość, sprzedaży suplementów zakazano na przykład w Stanach Zjednoczonych. Jak dotąd żadne z prowadzonych od co najmniej kilkudziesięciu lat badań nie wykazały niestety skuteczności amigdaliny w walce z nowotworami.

Angażujemy dzieci do nauki przez ciekawość świata!

Prowadzimy zajęcia dla przedszkolaków oraz dzieci w szkołach podstawowych, pełne naukowych doświadczeń i teoretycznej nauki. Angażujemy do ciekawości świata i uczenia się przez całe życie.

Strona główna » chemia » Strona 3

Niektórzy nie wyobrażają sobie kawy bez cukru. Jego zadaniem jest poprawienie smaku i zamaskowanie goryczki kawy. Tymczasem cukier dodany do kawy zmienia chemiczną strukturę tego napoju.

Za goryczkę kawy odpowiada głównie kofeina. Jej cząsteczki w wodzie sklejają się ze sobą, tworząc maleńkie grudki. Dodanie do mieszaniny cukru potęguje ten efekt. Grudki kofeiny zawieszone w wodzie robią się jeszcze większe.  U  podstaw tego zjawiska leży powinowactwo cząsteczek wody i cukru. To ono sprawia, że cząsteczki kofeiny sklejają się ze sobą, by uniknąć kontaktu z cukrem. Dlatego po posłodzeniu kawy słabiej odczuwamy jej goryczkę.

Nauka w atrakcyjnej formie

Prowadzimy laboratoryjne zajęcia dla dzieci w przedszkolach i szkołach podstawowych. Przeprowadzamy ciekawe i bezpieczne doświadczenia, angażując do nauki przez zabawę oraz rozbudzamy ciekawość świata.

Strona główna » chemia » Strona 3

Jedwab, a dokładnie delikatne jego niteczki, wytwarzają gąsienice jedwabnika morwowego.

W czasie swojego rozwoju trwającego 4-5 tygodni jedzą niemal bez przerwy. Dlatego w tym czasie ich masa zwiększa się nawet 10 tys. razy. Najedzone larwy zabierają się do przygotowania kokonu, w którym planują przepoczwarzenie się w motyle. Utkanie kokonu zajmuje od trzech do ośmiu dni. W tym czasie larwa musi wyprodukować i zamotać od półtora do nawet trzech kilometrów nici. Kokon tkają z galaretowatej substancji białkowej, która w kontakcie z powietrzem natychmiast twardnieje, tworząc cieniutką, lecz niezwykle mocną nić.

Dlaczego coś tak delikatnego może być jednocześnie mocne i wytrzymałe? Jedwabne nitki mają unikalną strukturę. Składa się ona z części krystalicznych, które dają mu moc, i z części nieuporządkowanych, które dają mu elastyczność. Struktura jedwabiu przypomina porozrzucane cegły połączone sprężynami. Dzięki takiej strukturze jedwab jest najmocniejszym naturalnym włóknem. Gdybyśmy z jedwabiu stworzyli pręt tak gruby jak pręt stalowy, to byłby mocniejszy od stali.

Nauka przez praktykę

Prowadzimy naukowe zajęcia dla najmłodszych, podczas których wykonujemy wiele ciekawych doświadczeń. Eksperymenty dla dzieci rozbudzają ciekawość świata i uczą przez zabawę.

Strona główna » chemia » Strona 3

Czy zastanawiałeś się kiedyś jaka jest całkowita długość DNA człowieka? Otóż gdyby można było rozwinąć całe DNA zawarte w jednej komórce ludzkiej, to jego długość miałaby około 2 metrów. To więcej niż wzrost przeciętnego dorosłego człowieka. Spróbujmy sobie teraz wyobrazić, że można połączyć łańcuchy DNA  ze wszystkich komórek ciała w jedną nić. Powstała w ten sposób nić byłaby dłuższa niż odległość z Ziemi do Słońca i z powrotem!

Wyjątkowe warsztaty dla dzieci

Zapraszamy do współpracy! Prowadzimy autorski program warsztatów dla dzieci, podczas których przekazujemy wiedzę w praktyce, prowadząc proste eksperymenty.

Organizujemy także imprezy urodzinowe, pełne kolorowych doświadczeń!

Strona główna » chemia » Strona 3

Dziury w serze nie są sprawką myszy. Odpowiedzialne za ich powstawanie są specjalne kultury bakterii, które żywią się kwasem mlekowym i wspomagają proces fermentacji mleka.

Bakterie te wytwarzają niewielką ilość dwutlenku węgla, który nie może się wydostać z gęstniejącej masy serowej. To właśnie dwutlenek węgla gromadzi się w dojrzewającym serze tworząc dziury. Dziury te zwane są przez serowarów okami, a ich wielkość i rozmieszczenie są charakterystyczne dla typów sera.

Uczymy w praktyce

Zapraszamy do współpracy w ramach zajęć dla dzieci w szkołach i przedszkolach oraz naukowych urodzin.

Rozszerzamy program nauczania w różnych dziedzinach, prowadząc z dziećmi proste eksperymenty i pobudzając ich ciekawość otaczającego świata.

Z kolei jeśli szukasz pomysłu na wyjątkowe urodziny dla dzieci, to również mamy rozwiązanie w postaci imprezy naukowej!